صلاحیت دیوان‌های داوری برای صدور قرار منع اقامه یا پیگیری دعوا.

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 21

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
اولین همایش تحلیل و بررسی جایگاه ، کارکرد و شیوه های آموزش در جامعه مدرن ، چالش ها و راهکارهای فعلی درسطح ملی و بین المللی

نویسندگان :
فاطمه میرشفیعی کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه خوارزمی تهران

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/2775

چکیده فارسی :

داوری به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شیوه‌های حل‌وفصل اختلافات تجاری و حقوقی، در دهه‌های اخیر جایگاه ویژه‌ای در نظام‌های حقوقی داخلی و بین‌المللی پیدا کرده است. سرعت رسیدگی، تخصصی بودن فرآیند داوری، محرمانگی و کاهش تشریفات دادرسی از جمله عواملی هستند که موجب گرایش گسترده اشخاص و فعالان تجاری به حل اختلافات از طریق داوری شده‌اند. در این میان، یکی از مسائل مهم و بحث‌برانگیز در حقوق داوری، صلاحیت دیوان‌های داوری برای صدور قرار منع اقامه یا پیگیری دعوا است. این قرار که در حقوق تطبیقی با عنوان Anti-Suit Injunction شناخته می‌شود، دستوری است که به موجب آن یکی از طرفین از اقامه یا ادامه دعوا در مرجع دیگر، اعم از دادگاه ملی یا مرجع داوری دیگر، منع می‌شود. هدف اصلی از صدور چنین قراری، جلوگیری از طرح دعاوی موازی، حمایت از توافق داوری و حفظ انسجام و کارآمدی فرآیند داوری است.
پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی، حدود و آثار صلاحیت دیوان‌های داوری در صدور قرار منع اقامه یا پیگیری دعوا انجام شده است. در این تحقیق تلاش شده است تا ضمن تحلیل مفاهیم مرتبط با صلاحیت داوران، جایگاه این نوع قرار در نظام حقوقی ایران و حقوق تطبیقی بررسی شود. یکی از مسائل اساسی در این زمینه، تعارض میان اصل استقلال اراده طرفین و اصل حاکمیت دادگاه‌های ملی است. از یک سو، موافقت‌نامه داوری بیانگر اراده طرفین برای حل اختلاف خارج از دادگاه است و از سوی دیگر، محدود کردن حق مراجعه اشخاص به محاکم ممکن است با اصول دادرسی و حاکمیت قضایی دولت‌ها تعارض پیدا کند.

کلمات کلیدی فارسی :
اقامه ، صلاحیت ، مراجعه ، مبانی ، حقوق.