بررسی تأثیر آموزش مجازی بر تعامل و یادگیری مؤثر

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 15

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
دومین همایش ملی علوم انسانی با رویکرد نوین و اولین همایش بین المللی پژوهشی فرهنگیان نوین

نویسندگان :
امیرحسین میکانیکی -
صلاح الدین شریفی -
امین خدیور -
محمدرضا داداش پور -

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/878

چکیده فارسی :

این مقاله به بررسی تأثیر آموزش مجازی بر تعامل و یادگیری مؤثر می‌پردازد. با گسترش سریع یادگیری الکترونیکی، این پرسش اساسی مطرح است که آیا این محیط‌ها می‌توانند کیفیت تعاملات آموزشی به عنوان سنگ بنای یادگیری عمیق را حفظ کنند. با روش مرور نظام‌مند تحلیلی، این پژوهش ابعاد مختلف تعامل (شاگرد-معلم، شاگرد-شاگرد، شاگرد-محتوا) را در بستر مجازی تحلیل کرده و پیامدهای آن برای یادگیری مؤثر (شامل درک عمیق، انگیزش و کاربرد دانش) را واکاوی می‌نماید. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مجازی ماهیت تعامل را دگرگون می‌سازد: تعامل هم‌زمان و غنی از نشانه‌های غیرکلامی کاهش می‌یابد، اما امکان تعامل ناهم‌زمان، مستندشده و عادلانه‌تر افزایش می‌یابد. موفقیت در ایجاد یادگیری مؤثر در گرو طراحی عمدی برای جبران کاستی‌ها (مانند تقویت حضور اجتماعی و عاطفی) و بهره‌گیری حداکثری از قابلیت‌های منحصربه‌فرد این بستر (مانند انعطاف‌پذیری و دسترسی به محتوای چندرسانه‌ای) است. در نتیجه، ضروری است از نگاه «جایگزینی صرف» آموزش حضوری فراتر رفته و به سوی الگوی طراحی آموزشی مجدد حرکت کنیم که در آن، کیفیت تعامل و نه صرفاً انتقال اطلاعات محور اصلی باشد.

کلمات کلیدی فارسی :
این مقاله به بررسی تأثیر آموزش مجازی بر تعامل و یادگیری مؤثر می‌پردازد. با گسترش سریع یادگیری الکترونیکی، این پرسش اساسی مطرح است که آیا این محیط‌ها می‌توانند کیفیت تعاملات آموزشی به عنوان سنگ بنای یادگیری عمیق را حفظ کنند. با روش مرور نظام‌مند تحلیلی، این پژوهش ابعاد مختلف تعامل (شاگرد-معلم، شاگرد-شاگرد، شاگرد-محتوا) را در بستر مجازی تحلیل کرده و پیامدهای آن برای یادگیری مؤثر (شامل درک عمیق، انگیزش و کاربرد دانش) را واکاوی می‌نماید. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مجازی ماهیت تعامل را دگرگون می‌سازد: تعامل هم‌زمان و غنی از نشانه‌های غیرکلامی کاهش می‌یابد، اما امکان تعامل ناهم‌زمان، مستندشده و عادلانه‌تر افزایش می‌یابد. موفقیت در ایجاد یادگیری مؤثر در گرو طراحی عمدی برای جبران کاستی‌ها (مانند تقویت حضور اجتماعی و عاطفی) و بهره‌گیری حداکثری از قابلیت‌های منحصربه‌فرد این بستر (مانند انعطاف‌پذیری و دسترسی به محتوای چندرسانه‌ای) است. در نتیجه، ضروری است از نگاه «جایگزینی صرف» آموزش حضوری فراتر رفته و به سوی الگوی طراحی آموزشی مجدد حرکت کنیم که در آن، کیفیت تعامل و نه صرفاً انتقال اطلاعات محور اصلی باشد.