تاثیر هوش مصنوعی بر تغییر نقش سنتی معلمان ابتدایی

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 20

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
فصل نامه علمی تخصصی پژوهش برتر - سال دوم - شماره سوم - پاییز 1405

نویسندگان :
مریم زرگان شریفات کارشناس آموزش ابتدایی

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/4627

چکیده فارسی :

هوش مصنوعی در سال‌های اخیر به یکی از عوامل مهم تحول در نظام‌های آموزشی تبدیل شده است و با گسترش کاربردهای آن، نقش سنتی معلمان ابتدایی با تغییرات بنیادین مواجه شده است. در الگوی سنتی آموزش، معلم عمدتاً مسئول انتقال دانش، ارائه محتوای درسی، مدیریت کلاس و ارزیابی یادگیری دانش‌آموزان بود؛ اما در محیط‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی، این نقش به‌تدریج به سمت تسهیل‌گری یادگیری، هدایت تفکر، پرورش خلاقیت و حمایت از رشد همه‌جانبه کودکان حرکت می‌کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هوش مصنوعی بر بازتعریف وظایف حرفه‌ای معلمان دوره ابتدایی و شناسایی فرصت‌ها و چالش‌های ناشی از این تحول است. هوش مصنوعی با فراهم‌کردن امکان شخصی‌سازی آموزش، تحلیل عملکرد تحصیلی، شناسایی تفاوت‌های فردی و ارائه بازخورد متناسب با نیازهای یادگیرندگان، می‌تواند به بهبود کیفیت فرایند یاددهی ـ یادگیری کمک کند. این فناوری همچنین با کاهش بخشی از فعالیت‌های تکراری، مانند طراحی تمرین‌های متنوع، تنظیم محتوای آموزشی و تحلیل اولیه نتایج ارزشیابی، فرصت بیشتری برای تعامل انسانی، مشاهده رفتار دانش‌آموزان و پاسخ‌گویی به نیازهای عاطفی و اجتماعی آنان در اختیار معلمان قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، معلم دیگر تنها منبع اصلی اطلاعات نیست، بلکه به راهنمایی تبدیل می‌شود که دانش‌آموزان را در مسیر کشف، پرسشگری، حل مسئله و یادگیری مستقل همراهی می‌کند. بااین‌حال، بهره‌گیری از هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی مستلزم برخورداری معلمان از سواد دیجیتال، توانایی ارزیابی اعتبار اطلاعات، مهارت طراحی فعالیت‌های یادگیری و شناخت محدودیت‌های فناوری است. از سوی دیگر، حفظ حریم خصوصی کودکان، جلوگیری از وابستگی افراطی به ابزارهای هوشمند، کاهش نابرابری در دسترسی به فناوری و پیشگیری از تضعیف تعاملات انسانی از جمله مسائل مهم این حوزه محسوب می‌شوند. همچنین، استفاده نامناسب از ابزارهای هوش مصنوعی ممکن است فرصت تجربه مستقیم، گفت‌وگو، بازی، فعالیت گروهی و رشد مهارت‌های اجتماعی را محدود کند. بنابراین، فناوری هوش مصنوعی نباید جایگزین قضاوت حرفه‌ای، مسئولیت تربیتی و ارتباط عاطفی معلم با دانش‌آموز شود، بلکه باید به‌عنوان ابزاری مکمل در خدمت اهداف آموزشی و پرورشی به کار گرفته شود. تحقق این رویکرد به تدوین سیاست‌های آموزشی روشن، توانمندسازی مستمر معلمان، بازنگری در برنامه‌های درسی و طراحی چارچوب‌های اخلاقی متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان نیاز دارد.

کلمات کلیدی فارسی :
اخلاق ، هوش مصنوعی ، معلمان ، فناوری ، آموزش ، تربیت.