اثربخشی درمان شفقت به خود بر احساس تنهایی، نشاط ذهنی و امیدواری در سالمندان سوگوار از مرگ همسر

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 22

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
فصل نامه علمی تخصصی پژوهش برتر - سال دوم - شماره دوم - تابستان 1405

نویسندگان :
زهرا حمزه پور اسدی
فاطمه حمزه پور اسدی

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/4445

چکیده فارسی :

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شفقت به خود بر احساس تنهایی، نشاط ذهنی و امیدواری در سالمندان سوگوار از مرگ همسر انجام شد. با توجه به این‌که فقدان همسر در دوران سالمندی یکی از عمیق‌ترین رویدادهای زندگی است و پیامدهایی همچون تنهایی، کاهش نشاط ذهنی و افت امیدواری را به دنبال دارد، مداخله‌های روان‌شناختی می‌توانند نقش مهمی در بهبود سازگاری این گروه ایفا کنند. روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل سالمندان سوگوار از مرگ همسر در شهر … در سال 1404 بود که نمونه‌ای به روش هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شد. گروه آزمایش طی 8 جلسه یک‌ساعته تحت مداخله درمان شفقت به خود (بر اساس مدل گیلبرت، 2009) قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه احساس تنهایی راسل و همکاران (1980)، پرسشنامه نشاط ذهنی ریان و فردریک (1997) و پرسشنامه امیدواری اشنایدر و همکاران (1991) استفاده شد. داده‌ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد درمان شفقت به خود به طور معناداری موجب کاهش احساس تنهایی و افزایش نشاط ذهنی و امیدواری در سالمندان سوگوار از مرگ همسر گردید (p<0.05). بر این اساس، می‌توان نتیجه گرفت که درمان شفقت به خود رویکردی کارآمد در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان سوگوار محسوب می‌شود و می‌تواند در برنامه‌های مداخله‌ای مرتبط با این قشر مورد توجه قرار گیرد.

کلمات کلیدی فارسی :
درمان شفقت به خود، احساس تنهایی، نشاط ذهنی، امیدواری، سالمندان سوگوار