تدوین معماری فضاهای آموزشی انعطاف پذیر در مدارس معاصر با رویکرد آموزش ترکیبی (مطالعه موردی مدارس دوره اول متوسطه شهر اصفهان)

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 50

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
فصل نامه علمی تخصصی پژوهش برتر - سال دوم - شماره دوم - تابستان 1405

نویسندگان :
زهرا دهقان دانشجوی دکتری معماری محل خدمت ناحیه ۳ اصفهان

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/3947

چکیده فارسی :

مدرسه معاصر دیگر صرفاً مجموعه‌ای از کلاس‌ها و فضاهای ثابت برای انتقال اطلاعات نیست؛ بلکه محیطی پویا و چندلایه است که باید بتواند خود را با شیوه‌های متنوع یادگیری، فناوری‌های نوین و نیازهای متغیر دانش‌آموزان و معلمان هماهنگ کند. گسترش آموزش ترکیبی و تلفیق یادگیری حضوری و دیجیتال، ضرورت بازاندیشی در معماری فضاهای آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تدوین معماری فضاهای آموزشی انعطاف‌پذیر در مدارس معاصر با رویکرد آموزش ترکیبی، با تمرکز بر مدارس دوره اول متوسطه شهر اصفهان انجام شده است. این پژوهش تلاش می‌کند به این پرسش پاسخ دهد که چگونه می‌توان فضاهای آموزشی مدارس را به گونه‌ای طراحی کرد که ضمن حفظ کیفیت آموزش حضوری، قابلیت پشتیبانی از یادگیری دیجیتال، فعالیت‌های گروهی، یادگیری فردی و شیوه‌های متنوع آموزشی را نیز داشته باشند. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ تحلیلی با رویکرد مطالعه موردی است. در این راستا، ابتدا مبانی نظری مرتبط با معماری مدارس معاصر، انعطاف‌پذیری فضایی، آموزش ترکیبی و الزامات محیط یادگیری بررسی شده و سپس نمونه‌هایی از فضاهای آموزشی نوین مورد تحلیل قرار گرفته است. در ادامه، مدارس دوره اول متوسطه شهر اصفهان از منظر سازماندهی فضایی، انعطاف‌پذیری کالبدی و عملکردی، قابلیت تغییر چیدمان، کیفیت محیطی، زیرساخت‌های فناوری و امکان شکل‌گیری فعالیت‌های فردی و مشارکتی ارزیابی شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که فضای آموزشی مطلوب در عصر آموزش ترکیبی باید از یک محیط ثابت و تک‌عملکردی به بستری پویا، چندمنظوره و قابل تغییر تبدیل شود. قابلیت جابه‌جایی و ترکیب مجدد مبلمان، امکان تبدیل سریع کلاس به فضای فردی، گروهی یا مشارکتی، ایجاد فضاهای یادگیری غیررسمی، پیش‌بینی زیرساخت‌های فناوری اطلاعات، توجه به نور طبیعی، کیفیت صوتی، تهویه، آسایش حرارتی و دسترسی مناسب، از مهم‌ترین الزامات این الگو به شمار می‌روند. بر اساس نتایج، الگوی معماری پیشنهادی پژوهش بر ایجاد پیوستاری از فضاهای آموزشی رسمی، نیمه‌رسمی و غیررسمی، فضاهای چندمنظوره و فناوری‌محور و همچنین افزایش قابلیت تغییرپذیری محیط تأکید دارد. در نهایت، چارچوبی برای طراحی فضاهای آموزشی انعطاف‌پذیر مدارس دوره اول متوسطه شهر اصفهان ارائه می‌شود که می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری محیط‌های یادگیری پویا، مشارکتی، فناوری‌محور و متناسب با نیازهای نسل جدید دانش‌آموزان باشد.

کلمات کلیدی فارسی :
معماری مدارس، فضاهای آموزشی انعطاف‌پذیر، آموزش ترکیبی، یادگیری دیجیتال، مدارس معاصر، محیط یادگیری، معماری آموزشی، انعطاف‌پذیری فضایی، فناوری آموزشی، مدارس دوره اول متوسطه، شهر اصفهان.