ترومای سرطان و اختلال استرس پس از سانحه: بازتعریف تجربه سرطان از تشخیص تا بقا در چارچوب سایکوانکولوژی معاصر

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 16

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
فصل نامه علمی تخصصی پژوهش برتر - سال اول شماره دوم - تابستان 1404

نویسندگان :
ثریا همتی پور

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/3917

چکیده فارسی :

سرطان به‌عنوان یکی از تجربه‌های مهم و تنش‌زای زندگی، علاوه بر پیامدهای جسمانی می‌تواند آثار عمیق روان‌شناختی بر بیماران و خانواده‌های آنان داشته باشد. تشخیص سرطان، دریافت درمان‌های طولانی‌مدت، تجربه درد و عوارض درمان، نگرانی درباره عود بیماری و مواجهه با احتمال مرگ می‌تواند برای برخی بیماران به تجربه‌ای آسیب‌زا تبدیل شود. در سال‌های اخیر، مفهوم ترومای مرتبط با سرطان و اختلال استرس پس از سانحه در حوزه سایکوانکولوژی مورد توجه بیشتری قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی تجربه ترومای سرطان و اختلال استرس پس از سانحه از زمان تشخیص تا دوره بقا و تبیین نقش عوامل روان‌شناختی، اجتماعی و درمانی در شکل‌گیری و تداوم این مشکلات است. یافته‌های پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد که بخشی از بیماران پس از تشخیص یا درمان سرطان، علائمی مانند افکار مزاحم، اجتناب از یادآورهای بیماری، برانگیختگی، اضطراب، اختلال خواب و ترس شدید از عود را تجربه می‌کنند. شدت این علائم می‌تواند تحت تأثیر نوع سرطان، مرحله بیماری، شدت درمان، تجربه عوارض جسمانی، سابقه مشکلات روان‌شناختی، حمایت اجتماعی و برداشت فرد از تهدید بیماری قرار گیرد. ترومای سرطان ممکن است حتی پس از پایان درمان فعال نیز ادامه داشته باشد و در دوره بقا با ترس از عود، نگرانی درباره آینده و تغییر در هویت فرد همراه شود. از سوی دیگر، برخی بیماران می‌توانند در فرایند سازگاری با بیماری به رشد پس از سانحه، افزایش معنا و بازنگری در اولویت‌های زندگی دست یابند. در این میان، شناسایی زودهنگام علائم مرتبط با PTSD و افتراق آن از واکنش‌های طبیعی سازگاری اهمیت زیادی دارد. رویکردهای روان‌شناختی مانند درمان شناختی–رفتاری، مواجهه درمانی، درمان‌های مبتنی بر پذیرش و تعهد، ذهن‌آگاهی و مداخلات حمایتی می‌توانند در کاهش علائم آسیب روانی و بهبود کیفیت زندگی بیماران نقش داشته باشند. همچنین مشارکت خانواده و حمایت اجتماعی می‌تواند روند سازگاری با بیماری را تسهیل کند. نتیجه کلی نشان می‌دهد که سرطان باید در برخی بیماران نه‌تنها به‌عنوان یک بیماری جسمانی، بلکه به‌عنوان تجربه‌ای بالقوه آسیب‌زا در نظر گرفته شود. ادغام ارزیابی و درمان مشکلات ناشی از تروما در خدمات سایکوانکولوژی می‌تواند به شناسایی نیازهای روانی بیماران از مرحله تشخیص تا بقا کمک کند. توجه همزمان به کاهش علائم PTSD، تقویت سازگاری، بازسازی معنا و ارتقای کیفیت زندگی می‌تواند زمینه را برای مراقبت جامع‌تر و بیمارمحورتر فراهم سازد.

کلمات کلیدی فارسی :
سرطان، ترومای سرطان، اختلال استرس پس از سانحه، PTSD، سایکوانکولوژی، ترس از عود سرطان، بازماندگان سرطان، سازگاری روان‌شناختی، رشد پس از سانحه، کیفیت زندگی.