مدیریت دانش و هوش سازمانی نقش فناوری در یادگیری و نو اوری

دسته بندی موضوعی : برنامه ریزی درسی و آموزشی

زبان : فارسی

نوع فایل : PDF

تعداد صفحات : 26

وضعیت : این مقاله توسط هیات داوران پایگاه ایران ژورنال داوری شده است
فصل نامه علمی تخصصی پژوهش برتر - سال اول شماره چهارم - زمستان 1404

نویسندگان :
‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زینب زراعت پیشه .
محمدجعفر شفیعی mohammadjafarsh@gmail.com

ثبت شده توسط : ایران ژورنال

لینک مستقیم مقاله : https://iran-journals.com/doc/2271

چکیده فارسی :

در عصر اقتصاد دانش‌بنیان، سازمان‌ها برای حفظ مزیت رقابتی ناگزیر از بهره‌گیری مؤثر از دانش و تبدیل آن به قابلیت‌های هوشمند سازمانی هستند. مدیریت دانش به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای نظام‌مند برای خلق، ذخیره‌سازی، به‌اشتراک‌گذاری و به‌کارگیری دانش، یکی از مهم‌ترین رویکردهای مدیریتی در سازمان‌های معاصر محسوب می‌شود. در این میان، توسعه فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی بستری مناسب برای تقویت یادگیری سازمانی و تسهیل جریان دانش فراهم کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری در تقویت مدیریت دانش و ارتقای هوش سازمانی و همچنین تأثیر آن بر یادگیری و نوآوری سازمانی انجام شده است. در سازمان‌های امروزی، دانش به عنوان مهم‌ترین منبع راهبردی شناخته می‌شود و توانایی سازمان در مدیریت اثربخش آن می‌تواند زمینه‌ساز تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه و خلق نوآوری‌های پایدار باشد. فناوری‌های نوین اطلاعاتی از طریق ایجاد شبکه‌های ارتباطی گسترده، پایگاه‌های دانشی، سیستم‌های مدیریت محتوا و ابزارهای همکاری الکترونیکی امکان دسترسی سریع و گسترده به دانش سازمانی را فراهم می‌کنند. این امر موجب افزایش تعاملات دانشی میان کارکنان، تقویت یادگیری جمعی و شکل‌گیری ظرفیت‌های نوآورانه در سازمان می‌شود. از سوی دیگر، هوش سازمانی به عنوان توانایی سازمان در تحلیل اطلاعات، درک محیط و اتخاذ تصمیمات کارآمد، به شدت وابسته به کیفیت مدیریت دانش و بهره‌گیری از فناوری است. سازمان‌هایی که از زیرساخت‌های فناوری مناسب برخوردارند، قادرند داده‌ها و اطلاعات پراکنده را به دانش قابل استفاده تبدیل کرده و از آن برای حل مسائل پیچیده و توسعه نوآوری بهره ببرند. در چنین شرایطی، فناوری نه‌تنها ابزار انتقال دانش محسوب می‌شود، بلکه به‌عنوان محرکی برای تحول در فرایندهای یادگیری و ارتقای ظرفیت‌های هوشمندسازی عمل می‌کند. با به‌کارگیری سامانه‌های هوشمند، سازمان‌ها قادر می‌شوند الگوهای رفتاری، روندهای محیطی و داده‌های عملیاتی را تحلیل کرده و از نتایج آن در تصمیم‌گیری‌های راهبردی بهره گیرند. همچنین، نوآوری سازمانی زمانی محقق می‌شود که سازمان توانایی ترکیب دانش موجود با فناوری‌های نوظهور را داشته باشد و بتواند ایده‌های جدید را در قالب محصولات، خدمات یا فرایندهای نوین ارائه کند. ازاین‌رو ارتباط میان مدیریت دانش، هوش سازمانی و فناوری، رابطه‌ای دوسویه و پویا است؛ به‌گونه‌ای که توسعه هر یک موجب تقویت دیگری می‌شود و در نهایت به یادگیری عمیق‌تر و نوآوری پایدار منجر می‌گردد. بر اساس این مبانی، پژوهش حاضر به بررسی الگوهای تعامل میان مدیریت دانش، هوش سازمانی و فناوری پرداخته و نقش این سه مؤلفه را در ایجاد یادگیری سازمانی و توسعه نوآوری تبیین می‌کند. نتایج حاصل می‌تواند برای مدیران، سیاست‌گذاران و پژوهشگران حوزه مدیریت سازمانی مفید باشد؛ چرا که درک عمیق‌تری از فرایندهای دانشی و هوش سازمانی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد سازمان‌ها چگونه می‌توانند با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فناورانه، ظرفیت‌های یادگیری و نوآوری خود را تقویت کنند. در نهایت، اهمیت این موضوع زمانی بیشتر آشکار می‌شود که سازمان‌ها با چالش‌های محیطی پیش‌بینی‌ناپذیر، رقابت فزاینده و تغییرات سریع فناوری مواجه‌اند و تنها ابزار موفقیت در چنین فضایی، توسعه دانش، افزایش هوشمندی سازمانی و بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری است.

کلمات کلیدی فارسی :
مدیریت دانش، هوش سازمانی، فناوری اطلاعات، یادگیری سازمانی، نوآوری.